I. Teriery (grupa III FCI) - Teriery duże i średnie

1. Niemiecki terier myśliwski (jagd terier)
Pie obdarzony olbrzymią pasją łowiecką, niezwykle ruchliwy, cięty i odważny aż do przesady. Agresywny w stosunku do innych psów. Rasa użytkowana jako dzikarze i norowce oraz do polowań na lisy w stogach. Podlega próbom pracy.     

2. Foksterier szorstkowłosy.
Kiedyś bardzo popularna rasa wśród myśliwych, obecnie mniej użytkowany łowiecko w roli dzikarza i norowca, bardziej do towarzystwa. Jego włos wymaga regularnego trymowania, nie pielęgnowany wygląda mało estetycznie. Nie podlega obowiązkowi prób pracy.     

3. Foksterier krótkowłosy.
Bardziej zrównoważony i karny aniżeli foksterier szorstkowłosy, łatwiejszy do ułożenia. Różni się od poprzednika tylko rodzajem włosa, który nie wymaga czasochłonnych zabiegów. Nie podlega obowiązkowi prób pracy.

4. Terier walijski
Psy zdecydowanie spokojniejsze od foksterierów i bardziej posłuszne, z wyglądu różnią się od nich jedynie umaszczeniem. Ich włos wymaga regularnego trymowania. Użytkowane głównie jako dzikarze i tropowce rzadziej jako norowce. Nie podlegają obowiązkowi prób pracy.    

5. Border Terrier
Podobnie jak niemiecki terier myśliwski hodowany najczęściej przez myśliwych. Stosunkowo spokojny, z wielką pasją, odważny i cięty. Użytkowany jako norowiec i dzikarz, rzadziej jako tropowiec. Nie podlega obowiązkowi prób pracy.    

6. Parson Russel Terrier
Aktualnie bardzo modny pies do towarzystwa. W miarę spokojny i przyjazny, obdarzony wielką  pasją łowiecką i ciętością. Specjalista w norowaniu.  Podlega próbom pracy.  

7. Terier irlandzki
Jak wszystkie „irlandy” wyróżnia się czerwonym kolorem szaty. W swojej ojczyźnie zwany czerwonym diabłem – ze względu na ogromny temperament. Używany do polowań na dziki, rzadziej jako płochacz. Nie podlega obowiązkowi prób pracy.   
     
II. Jamniki (grupa IV FCI)

1. Jamnik krótkowłosy (standardowy, miniaturowy, króliczy).
Najstarsza rasa jamników, trudna w ułożeniu i prowadzeniu. Łowiecko użytkowane jako psy wszechstronne: norowce, dzikarze, tropowce i płochacze. Ich krótki włos nie wymaga specjalistycznych zabiegów, są jednak wrażliwe na zimno i urazy.

2. Jamnik szorstkowłosy (standardowy, miniaturowy, króliczy).
Najmłodsza rasa jamników powstała prawdopodobnie z krzyżowania jamników krótkowłosych z terierami i sznaucerami. Inteligentne i pomysłowe, doskonałe psy dla myśliwych mieszkających w blokach. Szorstki włos czyni je bardziej odpornymi na zimno i urazy. Zastosowanie podobne jak krótkowłose.    

3. Jamnik długowłosy (standardowy, miniaturowy, króliczy).
Ze względu na długi jedwabisty włos, wymagający regularnego czesania trzymany głównie w roli psa do towarzystwa. Bardzo zrównoważony, niestety mało tych psów posiada wystarczającą pasje łowiecką.    

III. Szpice (grupa V FCI) - Sekcja 2 – Nordyckie psy myśliwskie

1. Łajka zachodniosyberyjska.
Typowy pies jednego pana, czujny i odważny. Szukając zwierza, jak wszystkie szpice myśliwskie pracuje głównie górnym wiatrem, pomagając sobie wzrokiem. W Polsce używany przede wszystkim do polowań zbiorowych i indywidualnych na dziki. Nie głosi zwierza gonionego, dopiero wówczas gdy go osaczy. Łajka nie powinna być trzymana w mieszkaniu. Podlega próbom pracy.

2. Łajka rosyjsko-europejska.
W Polsce rzadziej spotykana niż łajka zachodniosyberyjska, bardziej zrównoważona. Przeznaczenie łowieckie takie samo jak innych szpiców myśliwskich. Podlega próbom pracy.
      
3. Łajka wschodniosyberyjska.
Najrzadziej u nas spotykana, użytkowana w bardzo trudnych warunkach wschodniej Syberii do osaczania łosi i niedźwiedzi oraz polowań na drobne zwierzęta futerkowe popielice i sobole.   

4. Karelski pies na niedźwiedzie.
Zewnętrznie podobny do łajki rosyjsko-europejskiej. Pies bardzo żywy i ruchliwy, obdarzony ogromną pasją łowiecką, użytkowany szczególnie jako dzikarz - zapalczywie oszczekujący osaczonego zwierza, podobnie jak łajki nie głosi zwierza w czasie gonu. Mało wymagający, nie lubi zbyt wysokich temperatur.        

IV. Psy gończe (grupa VI FCI) - Sekcja I – Psy gończe

1. Bloodhound
Największa i najstarsza rasa psów gończych na świecie, hodowana w czystości krwi już od ponad 1200 lat. Doskonały i wytrwały tropiciel. Sprowadzony do Polski w średniowieczu stał się protoplastą naszych ogarów i gończych. Obecnie rzadko spotykany, najbardziej popularny w USA.

2. Ogar polski
Najstarsza polska rasa psów gończych, odtworzona z psów sprowadzonych z Litwy i Białorusi przez pułkownika Piotra Kartawika w latach sześćdziesiątych. Psy niezbyt szybkie ale bardzo wytrzymałe w pogoni za zwierzem, obdarzone ogromną pasją łowiecką. W przeszłości były bardzo cenionymi psami myśliwskimi, przede wszystkim ze względu na towarzyszące gonowi granie w różnych tonacjach, które zachwycało uczestników polowania i zaproszonych gości. Raczej mało spotykane w naszych łowiskach, choć daje się jednak zauważyć powracającą modę w śród myśliwych na posiadanie polskiej, zdrowej, sprawdzonej rasy. Użytkowane głównie jako doskonałe tropowce, w niczym nie ustępujące posokowcom oraz niestrudzone dzikarze, do polowań indywidualnych i zbiorowych w trudnych górskich terenach. Ogar polski to również doskonały pies rodzinny, czujny stróż domostwa i opiekun dzieci. Podlega próbom pracy.          

3. Gończy polski
Druga, stara polska rasa psów gończych, odtworzona przez Józefa Pawłusiewicza, którego rodzina polowała z nimi od pokoleń w Bieszczadach. Od 2005 roku rasa wstępnie zarejestrowana przez FCI. Dzięki dużym walorom łowieckim stała się popularna w śród myśliwych. Użytkowna jako tropowce i dzikarze.       

4. Gończy słowacki
Podobny do naszego gończego polskiego lecz nieco mniejszy. Na Słowacji do polowań na dziki dopuszcza się tylko psy których wysokość w kłębie nie przekracza 50 cm, większe są eliminowane z polowań i hodowli. Użytkowany jako dzikarz i tropowiec. Podlega próbom pracy.     
 
5. Beagle
Wesoły i żywy, z natury niezależny, ma tendencje do włóczęgostwa. Skłonny do zabaw i tolerancyjny wobec dzieci. Użytkowany jako dzikarz i tropowiec.  

V. Sekcja II – Posokowce

1. Alpejski gończy krótkonożny
Pies obdarzy ogromną pasją łowiecką. W Polsce mało spotykany, pracujący jako dzikarz i tropowiec. W ojczyźnie używany do polowań na jelenie, dziki, kozice oraz lisy i zające.  

2. Posokowiec bawarski (górski)
Pies odważny, niekiedy zapalczywy, wymaga konsekwentnego przewodnika i twardej ręki oraz starannego wychowania i ułożenia, w przeciwnym razie może stać się nadmiernie samodzielny a nawet agresywny. Późno osiąga dojrzałość psychiczną. Według zaleceń klubu rasy winien być użytkowany wyłącznie jako tropowiec. Podlega próbom pracy.    

3. Posokowiec hanowerski (nizinny)
Mocny i silny pies, większy od Bawarczyka, spokojny i zrównoważony Według standardów rasy użytkowany wyłącznie do poszukiwań postrzałków jeleni, danieli, łosi, muflonów, kozic alpejskich i dzików. Nie wolno mu szukać saren. Późno dojrzewa psychicznie, wymaga starannego i wychowania i ułożenia.   

VI. Wyżły (grupa VII FCI)  - Sekcja I - Wyżły kontynentalne

1. Wyżeł niemiecki krótkowłosy
Pies myśliwski użytkowany wielo i wszechstronnie. Ma doskonały wiatr górny i całkiem dobry dolny. Dzięki dużej pasji łowieckiej dość łatwy w ułożeniu. Wystawia twardo, sekunduje wystawiającemu partnerowi, nieźle bobruje i aportuje. Podlega próbom pracy.    

2. Wyżeł niemiecki szorstkowłosy
Stosunkowo młoda rasa, selekcjonowana pod kątem użyteczności dla służby leśnej. Pies bardzo wytrzymały i odporny na złe warunki atmosferyczne. Cięty w stosunku do drapieżników i czarnego zwierza. Ma średni wiatr górny, ale za to dobry dolny. W rasie zdarzają się osobniki bez wrodzonej stójki. Użytkowany zarówno w polowaniach na ptactwo jak i dziki. Sprawdza się też jako tropowiec. Podlega próbom pracy.    
       
3. Wyżeł weimarski (krótkowłosy i długowłosy)
Psy bardzo mocne i wytrzymałe. W USA użytkowane jako psy policyjne. W Polsce popularniejsze krótkowłose, użytkowane są wszechstronnie, choć w polu mało efektywne ze względu na mało dynamiczny galop. Mają bardzo dobry dolny wiatr i często wykorzystywane są w roli tropowców. Podlegają próbom pracy.    
 
4. Wyżeł węgierski (krótkowłosy i szorstkowłosy)
Psy wszechstronne, bardzo wrażliwe i posłuszne. Szorstkowłose są rasą młodszą i nie do końca ustabilizowaną, lepiej jednak radzą sobie w szuwarach i w gęstym lesie niż krótkowłose, które są lepsze w suchym polu. Podlegają próbom pracy.

5. Spaniel bretoński (epagneul Breton)
Najmniejszy a zarazem najpopularniejszy z wyżłów na zachodzie Europy. Pies o niesamowitym temperamencie i pasji łowickiej. Pracuje w polu, w lesie i w wodzie. Inteligentny i łatwy do ułożenia, może być trzymany w mieszkaniu pod warunkiem stworzenia mu możliwości systematycznego wybiegania się. Podlega próbom pracy.    

6. Mały Münsterländer
Niemiecki wyżeł w typie spaniela, bardzo rychliwy o dużej pasji łowieckiej. Chętnie pracuje w szuwarach i w lesie. Bardzo dobrze aportuje, świetnie radzi sobie na farbie, mało cięty na drapieżniki. Długi włos wymaga systematycznego czesania. Podlega próbom pracy.   

7. Wyżeł czeski szorstkowłosy (Fousek)
Bardzo podobny do niemieckiego wyżła szorstkowłosego. Pies wybitnie wszechstronny. Ma twardą stójkę i dobrze aportuje zarówno z lądu jak iż wody. Pies komunikatywny, łatwy w układaniu i dlatego popularny w śród myśliwych.  Podlega próbom pracy.    

VII. Wyżły (grupa VII FCI) - Sekcja II – Wyżły brytyjskie

1. Pointer
Wyżeł zwany królem wielkiego pola. Przeszukuje pole bardzo dynamicznym galopem a do stójki przechodzi z pełnego biegu. Pracuje tylko górnym wiatrem i świetnie sekunduje – wystawia na widok stójki robionej przez partnera. W Polsce użytkowane wielo – i wszechstronnie, z reguły źle znoszą złe traktowanie. Podlega próbom pracy.  
     
2. Seter angielski
Pies wielkiego pola, o wielkim temperamencie, świetnym wietrze górnym i doskonałym galopie. Ma dobrą twardą stójkę którą wykonuje zwykle w pozycji warującej lub  w półprzysiadzie, sekunduje partnerowi. Jego długi włos wymaga starannej pielęgnacji. Podlega próbom pracy.       

3. Seter szkocki (Gordon)
Największy i najwolniejszy spośród seterów. W Polsce użytkowany łowiecko sporadycznie. Lubi prace w lesie i w wodzie, pracuje również dolnym wiatrem. Podlega próbom pracy.   

4. Seter irlandzki
W naszych łowiskach spotykany rzadko, ze względu na trudny charakter i problemy z układaniem oraz wymóg starannej i systematycznej pielęgnacji włosa. Podlega próbom pracy.     

VIII. Aportery i płochacze (grupa VIII FCI) - Sekcja I – Retrievery

1. Golden Retriever
Pod względem liczebności pies nr jeden na świecie, jednak w roli psa rodzinnego. Bardzo inteligentny , zrównoważony i kontaktowy. W łowiectwie użytkowany jako aporter i tropowiec. Najcenniejsza cecha wszystkich retrieverów to tzw. marking – umiejętność zapamiętywania miejsc spadania kilku a nawet kilkunastu ptaków. Łatwy do ułożenia,  podlega próbom pracy.    

2. Labrador Retriever
Dość młoda rasa wyhodowana w Nowej Funlandii, gdzie wykorzystywana była do aportowania ryb, które wypadły z sieci. W Polsce użytkowana w polowaniach na dzikie gęsi które aportują z najbardziej zimnej wody. Sprawdza się też jako tropowiec. Podlega próbom pracy.    

IX. Aportery i płochacze (grupa VIII FCI) - Sekcja II – Płochacze

1. Płochacz niemiecki (Wachtelhund)
Z niemieckiego pies na przepiórki. Bardzo energiczny i odważny, cięty na drapieżniki. Użytkowany jako płochacz, tropowiec i dzikarz. Długi włos wymaga regularnego wyczesywania. Podlega próbom pracy.